Zarys koncepcji świętości i kultu świętych w Kościele okresu patrystycznego

Uproszczony widok
dc.contributor.authorKasprzak, Dariusz
dc.contributor.authorŻelazny, Jan
dc.date.accessioned2026-01-22T11:49:44Z
dc.date.available2026-01-22T11:49:44Z
dc.date.issued2025-12-31
dc.description.abstractW okresie patrystycznym (I–VIII w.) świętość w teologii chrześcijańskiej odnosiła się przede wszystkim do Boga, a ludzie stawali się świętymi przez udział w Jego łasce dzięki Chrystusowi i Duchowi Świętemu. Początkowo wszyscy wierni byli nazywani świętymi jako członkowie uświęconej wspólnoty. Z czasem (od III–IV w.) termin ten zaczęto odnosić głównie do wybitnych jednostek, takich jak męczennicy, mnisi, asceci i biskupi. Teologia patrystyczna wyróżniała pięć koncepcji świętości: przebóstwienie, uświęcenie przez Ducha Świętego, uświęcenie przez łaskę, moralną doskonałość oraz świętość jako normatywny wzór życia. Kult świętych rozwijał się stopniowo, a od IV–V wieku przyjął formę oficjalną — święci zostali uznani za orędowników u Boga. Świętość przestała być utożsamiana wyłącznie z męczeństwem, obejmując także cnotliwe życie. Wizerunki świętych zaczęły odzwierciedlać potrzeby i aspiracje wspólnot, a ich kult wzbogaciła hagiografia. Ostatecznie to świętość jako wzór życia uznawana była za podstawę oficjalnego kultu w Kościele.pl
dc.description.number4
dc.description.volume29
dc.identifier.doihttps://doi.org/10.15633/ps.29411
dc.identifier.issn2391-6575
dc.identifier.urihttp://hdl.handle.net/123456789/853
dc.language.isopl
dc.publisherUniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie
dc.relation.ispartofPolonia Sacra 29 (2025) 4, s. 221-242
dc.rightsAttribution 4.0 Internationalen
dc.rights.urihttp://creativecommons.org/licenses/by/4.0/
dc.subjectkoncepcje świętości
dc.subjectkult świętych
dc.subjectokres patrystyczny
dc.titleZarys koncepcji świętości i kultu świętych w Kościele okresu patrystycznego
dc.title.journalPolonia Sacra
dc.typearticle
Pliki
Kolekcje
Artykuły