Przeglądaj wg Autor "Matyja-Dudek, Joanna"

Teraz wyświetlane 1 - 2 z 2
  • Miniatura
    Pozycja
    Obrazy relacji pionowych w nurtach psychologii współczesnej a wątki dotyczące ojcostwa w myśli Karola Wojtyły – Jana Pawła II oraz Stanisława Grygiela
    (Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie Wydawnictwo Naukowe, 2021) Matyja-Dudek, Joanna
    Rodzina, będąc podstawową komórką społeczną, zawiera zbiór relacji – pionowych, jak i poziomych. Wśród nich ojcostwo należy do relacji podstawowych, które w szerszym ujęciu odtwarzane są w systemach społecznych. We współczesnej psychologii, w okresie powojennym badano głównie szkodliwą, nie zaś budującą rolę autorytetów. W pewien sposób ostrożność względem tego zagadnienia odnosi się także do tematu ojcostwa, wobec którego relatywnie rzadko formułuje się w psychologii pozytywne koncepcje. W dziedzinie psychologii dostrzega się jednak także zjawisko współczesnego kryzysu ojcostwa. Autorka poszukuje w dziedzinie psychologii pozytywnych oraz negatywnych obrazów autorytetu i ojcostwa, by następnie skonfrontować je ze stanowiskiem personalizmu chrześcijańskiego, które reprezentują Karol Wojtyła, a także kontynuator jego myśli – Stanisław Grygiel. Z perspektywy personalizmu widać znaczenie ojcostwa w całej egzystencji człowieka. Wskazane obrazy ojcostwa mogą przyczynić się do uzyskania równowagi pomiędzy zasygnalizowanymi ujęciami autorytetu, których odbicia-mi są „dobry” oraz „zły” ojciec. Autorka ma także nadzieję na twórczy dialog pomiędzy psychologią i personalizmem chrześcijańskim.
  • Miniatura
    Pozycja
    Współpraca teologii i psychologii w praktyce duszpasterskiej. Analiza wybranych koncepcji
    Matyja-Dudek, Joanna; Wąchol, Grzegorz; Hajduk, Ryszard; Jarzębski, Andrzej; Bańka, Aleksander
    Pomoc człowiekowi jest kwestią, którą zajmują się różne dziedziny wiedzy. Praktyczne działanie na rzecz dobrostanu jednej osoby wymaga nierzadko utworzenia całych zespołów specjalistów. Także gdy mowa jest o duszpasterstwie, coraz częściej potrzebna jest współpraca z nowymi dziedzinami. Teologia i psychologia posiadają w swojej historii liczne spory, jednak łączy je troska o człowieka. Niniejsza praca stawia pytanie o już istniejące wątki współpracy teologii z psychologią. Pyta także o historię współistnienia dziedzin, od czasów biblijnych, poprzez pisma świętych, aż do czasów współczesnych, gdy wypowiadają się papieże XX i XXI wieku. Dodatkowo, praca zadaje pytanie o kształt współpracy dziedzin- czy jedna osoba może udzielać pomocy duszpasterskiej i psychologicznej, czy raczej konieczna jest osobna działalność psychologa i osobna teologa. Ważne są także opinie psychologów i psychiatrów dotyczące odmienności pracy z wierzącym pacjentem.Aby odpowiedzieć na postawione pytania, autorka bada zawartość publikacji popularnych autorów teologicznych, którzy używają psychologii. W całej pracy przytacza także liczne opinie autorów psychologicznych. Dowodzi, że elementy psychologii są możliwe do odnalezienia w najważniejszych źródłach teologicznych. Zauważa, że zagadnienie chorób duchowych zmienia sposób myślenia o zdrowiu jako wyłącznie dotyczącym ciała i psychiki. Wyniki przeglądu opinii w zakresie łączenia i rozłączenia dziedzin pokazują, że w Polsce obecnie najczęściej traktuje się procesy duszpasterstwa i terapii jako odrębne. Badanie opracowań duszpasterskich wskazuje na szerokie zastosowanie psychologii przez teologów, przy czym najczęstsze są inspiracje pochodzące z koncepcji Freuda i jego następców. Również częste są odniesienia do psychologii humanistycznej. Swoistą nowością są liczne wątki profilaktyki, dotykające stylu życia, balansu pracy i odpoczynku, sensu życia. Brakuje opracowań nurtu psychologii poznawczej oraz systemowej, także nurt relacji z obiektem wydaje się szczególnie interesujący. Dodatkowo wartościowe są elementy spojrzenia terapeutów na wierzącego pacjenta- etos zawodu, jak i religijne tematy możliwe do poruszenia na spotkaniach. Praca pokazuje, że obie dziedziny mogą współpracować, co więcej w licznych kwestiach potrzebują siebie nawzajem. Praca chce być inspiracją zarówno dla kapłanów, świeckich teologów pracujących z ludźmi jak i specjalistów zdrowia psychicznego.